ปีที่แล้ว บางอย่างที่เพื่อนครอบครัวแอนนิมอลหยิบยื่นให้

ในปีนี้ ... มันเกิดขึ้นอีกครั้ง

เมื่อปีที่แล้ว เรายังจำรอยยิ้มที่มีประกายที่สตูดิโอมูนสตาร์ได้

รอยยิ้มที่มาพร้อมกับรอยริ้วแห่งความสุข(บนใบหน้า)

ความสุขที่เค้ามอบให้กับแฟนๆ

ปีนี้ มันอาจจะไม่ได้เท่าปีที่ผ่านมา

แต่ .. มันช่างมีค่า และคุ้มค่าที่เราเหนื่อยมาเป็นวันๆ

เช้าวันนึงที่กระต่ายตัวนึงตื่นมาเพื่อที่จะไปมหาลัย

มันเป็นเช้าที่เจ้ากระต่ายนิ่งๆ เมื่อคืนนอนไม่หลับเลย

ตื่นมาก็ไม่งัวเงีย ไม่รู้สึกง่วง

แต่งชุดนศ.มาที่หอ แล้วก็เปลี่ยนเพื่อความสะดวก

ต่ายรอน้องมารับเพื่อที่จะไปที่นัดหมายพร้อมกัน

เพนกวินกับปูน้อยรออยู่ตรงวงเวียนแห่งสยาม

เมื่อครบองค์ประชุมแล้วก็ไปที่นัดหมายนั้น

อุ้มก็เริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าบนรถเชอร์

อุ้มหัวเราะพร้อมกับหน้าแดงขึ้นมาซะเฉยๆ

ได้ความว่า "เรากำลังเปลี่ยนเสื้อ แล้วหันไปเจอคนด้านหลังพอดี"

เจ้าหล่อนเหนียมอายนี่เอง คิคิ

ก็โทรหาไปพี่ดังโกะ เพื่อสอบถามเรื่องสถานที่ถ่ายทำ

ก็รู้แค่ว่า ฟอร์จูน รัชดา ... แล้วมันมีอยู่จึ๋งเดียวรึไงหว่า

พอได้พิกัดที่แน่นอนมาแล้ว

ก็จัดแจงบึ่งรถห้อม้าเหล็กไปยังที่นั่น

ที่น่ากลัวคือ ที่ตึกไท๊ยยยยแลนด์อะไรสักอย่างเนี่ย

ทางขึ้นนรกแตกมวากกกกกก คือขับขึ้นไปวนๆ ทางแคบๆ

ประมาณว่าขาดอากาศหายใจไปเกือบร่วมๆสองนาทีด้วยกัน

คือมันไม่ใช่ วนๆ เจอชั้นนึง วนๆเจออีกชั้นนึง

แต่มันเป็น วนๆๆๆๆ แล้วก็วนๆๆๆ ถึงจะเป็นชั้นนึง

นอนหลับได้หนึ่งตลบ ตื่นมาค่อยถึงพื้นลานโล่งกว้าง

ก็ได้ข่าวมาว่า คุณได้อีกเค้าถ่ายทำอยู่ชั้นแปด

ก็เลยขับรถไปยังชั้นเจ็ดชั้นแปด

ระหว่างชั้นก็เจอป้ายสไปร์ท ตื่นเต้นกันใหญ่ ราวกับดูโพยข้อสอบอยู่

สุดท้ายก็จอดตรงชั้นเจ็ดครึ่ง มองขึ้นไปเบื้องหน้าก็เป็นทางขึ้นชั้นแปด

แล้วก็เห็นรถทีมงานจอดอยู่เป็นคาราวาน

พอจะมองเห็นแสงอาทิตย์อันเจิดจ้าพอๆกับรัศมีของคุณได้อีกอยู่ชั้นบน

ก็เลยคิดว่า นี่แหละ ถึงแล้ว คุณได้อีกอยู่เหนือหัวพวกเราแน่ๆ

ก็นั่งอยู่ในรถเป็นหมูอบสลัดกันเกือบยี่สิบนาที

เลยตัดสินใจเดินไปหาลิฟท์

อ๊ะ โชคช่วยค่ะ โชคช่วย เจอลิฟท์พอดี แถมยังเป็นลิฟท์ขึ้นลงทางเดียวของตึกด้วย

ก็ยืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่หน้าลิฟท์

เชอร์ก็ยุให้ขึ้น

อุ้มก็พูดตลอดว่า ใจหาย ใจวาบๆ

ปูก็ยืนนิ่งๆ ประมาณว่า เมื่อไหร่กุจะได้นอนวะ

หมายเหตุ คุณปูได้นอนชม.เดียว

เนื่องจากนั่งทำสมุดแฮนด์เมดที่ไปบริจาคเงินและของให้น้องม๋าน้องแมวในวันเกิดเว่น

อิฉั๊นก็โคดดดดดดจะตื่นเต้น ประสาทจะกิน อยากทำๆลุยๆให้รู้แล้วรู้แรดซะ

สุดท้ายก็คือตกลงกันว่าจะขึ้นลิฟท์สวรรค์ไปยังชั้นแปดเหนือหัว

อะไรจะเกิดก็ค่อยคิดอีกที

แต่ก่อนหน้านั้นฮ่ะ

คุณน้องเชอร์เจอกับพรหมลิขิตหน้าแรงงานพม่าคนนึง

พี่แกก็ใจดี๊ใจดี ไม่รู้ว่าใจดีเพราะชอบเชอร์รึป่าวนะ เหะๆ

ก็ถามพี่เค้าว่า ขึ้นไปได้มั้ย เค้าทำไรอยู่

พี่ก็บอกมาว่า ตอนนี้เบรกอยู่ อยากขึ้นก็ขึ้นไปสิ

หลังจากที่ตีซี๊และตะล่อมถามนู่นถามนี่มาได้สักพัก

ก็เลยขึ้นตามพี่พม่าไปด้วย

ออกจากลิฟท์ปั๊ป เหมือน ผลุบ !! โดนถีบออกมาจากลิฟท์

สู่โลกแห่งคุณได้อีก

ตอนนี้เริ่มมึน เพราะเด้งออกมาปั๊ป พี่พม่าเดินเลี่ยงไปหาทีมงานทันที

ไอ้เราสี่ตัวก็ยืนเอ๋อๆกันพักนึง

จนเชอร์และอุ้มเดินไปหาพี่พม่า แล้วหาทำเลนั่งสังเกตุการณ์

อิฉั๊นกะคุณปูก็ยืนนิ่งๆกะง่วงๆตามลำดับ แล้วสมทบทีหลัง

แต่ไม่ทันจะหย่อนตุ๊ดส์ลงไปนั่งที่เก้าอี้ที่เค้าทานอาหารกัน

พี่เสื้อเขียวคนนึงก็เดินมาพร้อมวอแล้วถามพวกเราว่า

"มาช่วยงานรึปล่าวครับ?"

เอ่อ ... พวกนู๋สวยจนห้ามใจดึงไปเข้าฉากไม่ไหวชิมิฮะ กรั่กๆๆๆ

มิใช่ฮ่ะ พวกนู๋มาหา โม๊สสสส ว้อนเต๊ด ของซีซั่นนี้

จากนั้นก้มีพี่ผู้หญิงคนนึงหน้าตาแบบสาวมั่นเดินเข้ามาถามอีก

แล้วเจ๊แกก็อัญเชิญพวกเราลงไปจากชั้นแปด เนื่องจาก

"เราได้จ่ายเงินเช่าชั้นนี้ไว้แล้ว"

อ่อ มิเป็นไรฮ่ะ พวกนู๋สวยแล้วยังใจกว้าง

คุณพี่เช่าชั้นแปด อินู๋ลงไปรอชั้นเจ็ดเอง เคี๊ยกๆๆๆ

แต่ก่อนไป แวร์แวร์ อีส อะ แวร์แวร์ (ไหนๆก็ไหนๆแล้ว)

ขอฝากของและความรักส่งไปยังคุณได้อีกได้มั้ยง่ะตัวเอง

เจ๊แกก็แอบใจกว้างขึ้นมาสองมิลด้วยการตบปากรับคำว่าจะเอาไปให้

พวกเราก็เลยลงไปเอาของ

พลาดตรงนี้แหละค่ะคู๊ณณณณณณ

ไม่น่าเอาไปทั้งดอกกุหลาบและสมุด แล้วก็การ์ดเลย

คือที่จะเอามาให้คุณได้อีกอ่ะ หยิบไปหมดเลยไง

พอขึ้นไปให้เจ๊สองมิลฯอีกรอบ เจ๊แกก็บอกว่า

จะแอบเอาไปให้ กลัวศิลปินอื่นน้อยใจ

เอ่อ ... เจ๊คะ ... ศิลปินอื่นน่ะ นู๋เจอจนพรุนแล้วค่ะ ให้อะไรเค้าไปเยอะแล้ว

เหลือแต่คุณได้อีกเนี่ยแหละ ที่เมื่อไหร่เราจะได้อีกกะเค้าคะเนี่ย?

แล้วเจ๊ก็งัดเอากล้องดิจิทอลลลลลขึ้นมาถ่ายรูปพวกเราไว้

ถ่ายจริงไม่จริงไม่รู้ แต่รู้ว่าเก๊กกันประหนึ่งถ่ายรูปส่งโมเดลลิ่ง

แล้วพอถ่ายเสร็จก็เดินมาหน้าลิฟทือย่างงงๆ

ถึงตอนนี้ ทำอะไรไมได้แล้วล่ะ ก็คงต้องถอยไปตั้งหลักรอที่เดิม

สรุปคือขึ้นไปฝากของ ถ่ายรูป แล้วก็ได้มองตู้เย็นที่คุณๆทั้งหลายอยู่

รวมถึงคุณได้อีก ...

นั่งรออยู่ในรถ จนต้องขยับที่รอมาเป็นหน้าลิฟท์ชั้นเจ็ดแทนด้วยความนั่งอยู่ไม่ติดกับที่

เลยเกิดคิดบ้าๆขึ้นมาว่า เขียนข้อความถึงคุณได้อีกเป็นภาษาแม่ของเค้า

แล้วเอาไปแปะในลิฟท์ทั้งสองตัว

เผื่อว่าคุณได้อีกขึ้นลงลิฟท์ไปฉุ๊งฉิ๊งที่ห้องน้ำ จะได้เจอ

เราเพียงแค่อยากบอกเค้าว่า

พวกเรารออยู่ชั้นเจ็ด อยากเจอคุณมาก สู้ๆ

ก็ไม่ได้หวังกันเอาเป็นเอาตายว่าคุณได้อีกจะเปิดลิฟท์มาที่ชั้นเจ็ดเพื่อดูไอ้แฟนโพสท์อิท

กะว่าให้คุณเค้าได้เอาไปเล่าขำๆว่าแฟนเพลงของเค้าที่นี่มันโคดจะติงต๊อง

รออยู่พักนึง จนโทรไปเช็คกะพี่ดังโกะอีกรอบ

คุณพี่บอกมา ได้ความว่า ยังไงคุณได้อีกก็ต้องลงมาขึ้นรถที่ชั้น1อยู่แล้ว

ตอนแรกก็ลุกๆนั่งๆกันอย่างกระวนกระวายพักนึง

เพราะตลอดทั้งทริป มันไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง

รวมถึงไม่มีการตัดสินใจที่เด็ดขาด เรากลัวว่าทำอย่างนึงแล้วพลาด

ถ้าทำอีกอย่างนึง จะดีกว่า แต่.. สุดท้าย

การมาทริปแบบนี้ สิ่งที่สำคัญคือการตัดสินใจ อยากทำไรทำเลย

ก็เลยลงไปกับเชอร์ ไปหาพี่ดังโกะแล้วก็เอาขนมที่ซื้อมาไปให้พี่ๆแบทแมนด้วย

คุยกะพี่ๆเค้าพักนึงพี่เค้าก็ชี้ว่ามาจอดรถแถวนี้ดีกว่า เผื่อเค้าลงมาแล้วจะได้ขับรถตามต่อได้

ไม่ล่ะค่ะ - - แค่นี้ก็จะตายแล้ว

ถ้าได้เจอวันนี้แล้วก็ไม่อยากตามต่อแล้ว อิ่มแล้ว

เรามาตามกันจนเสื้อเลือดที่ขมับเต้นตุบๆอยู่นี่ ก็เพียงแวบเดียวที่จะเห็นว่า

คุณคนนั้นเป็นยังไงบ้าง

คุณคนนั้นเปลี่ยนทรงหรือยัง

คุณคนนั้นยังบลิงค์แบบปีที่แล้วอยู่มั้ย

และที่สำคัญ

เพื่อที่จะให้กำลังใจคุณคนนั้น

ก็เอารถมาจอดไว้ข้างล่าง เพราะว่าเวลามันเย็นแล้ว อุ้มต้องกลับบ้านให้เร็วที่สุด

รออยู่อีกเกือบๆสาม-สี่ชั่วโมงได้

ก็ได้ข่าวมาว่า คุณได้อีกจะออกจากประตูหลังนะ

ออกจากลิฟท์แล้วเค้าจะเลี้ยวซ้ายเลย

แต่ที่พวกเรานั่งรอคือด้านขวา

ถึงจะได้ข่าวมาอย่างนั้นก็ยังไม่ได้ดักรอที่ประตูหลังนะ

ยังคงนั่งดูเงาคนที่ออกมาจากลิฟท์อยู่เงียบๆ

ทั้งแจ๊คกี้ เจเจ ออกมากันหมดแล้ว

(ได้เข้าไปคุยกะแจ๊คกี้สองประโยค เจ๋งเป็นบ้า เคี๊ยกๆๆๆ)

ถึงตอนนี้ก็เดินกระดื๊บๆไปรออยู่หน้าลิฟท์แล้ว

ยืนติดผนังเลย เพื่อที่จะไม่ไปขวางเค้า

แล้วก็ยืนนับเลขที่ลิฟท์ค่อยๆลงมา เหมือนกับนับถอยหลังการเจอหน้าเค้า

แล้ว ลิฟท์ก็มาจอดอยู่ที่ชั้น1 ... ประตูเปิดออกพร้อมกับ ...

นี่คือการฆ่าตัดตอน .. ตามอ่านต่อตอนสอง ชะวิ๊งงงงง

อุคิ๊ๆๆๆ อิฉั๊นช่างเลวววววววได้สมใจซ้อเจ็ดมวากกกกกกก